Η ιστορία της οικογένειας του μωρού που για κάποιους έγινε θύμα ενώ για άλλους μέσο των διεκδικήσεων των προσφύγων στον Πειραιά

Δημοσιεύθηκε: 06/04/2016 8:03 μμ EEST Ενημερώθηκε: 06/04/2016 9:19 μμ EEST

Στη εποχή της μετάδοσης της είδησης σε πραγματικό χρόνο, όπου όσα συμβαίνουν πχ στο λιμάνι του Πειραιά στις 12 το μεσημέρι είναι ταυτόχρονα και στην οθόνη της τηλεόρασης μας, είναι ίσως αναπόφευκτο η ιστορία που εκτυλίσσεται μπροστά στο φακό – δικαίως ή αδίκως- να συμπυκνώνεται σε μια φωτογραφία ή στο καρέ ενός βίντεο.

Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί και η εικόνα στο λιμάνι του Πειραιά με τον οργισμένο Αφγανό που εμφανίζεται να αρπάζει ένα μωρό- εμφανίζεται ως ο πατέρας του- να το σηκώνει στον αέρα και, όπως φάνηκε στα πλάνα και στις φωτογραφίες που μεταδίδονταν με αστραπιαία ταχύτητα, να κινείται επιθετικά προς έναν λιμενικό με την πρόθεση να του «πετάξει το μωρό». Λίγο νωρίτερα τον είχε προσεγγίσει ένας λιμενικός καθώς ο άνδρας ήταν έξαλλος με την απόφαση εκκένωσης του λιμανιού και είχε διαπληκτιστεί με οδηγό ΙΧ που διερχόταν από το σημείο. Η κίνησή του όμως να προτάξει το μωρό στους λιμενικούς, εξόργισε και σόκαρε δημοσιογράφους που βρίσκονταν στο σημείο, χρήστες μέσων κοινωνικής δικτύωσης, φίλους μας ή γνωστούς μας. Και φυσικά όχι άδικα.

«Έχουμε μια διαφορετική κουλτούρα και μπορεί κάποιοι να μας βλέπουν ή και να μας αποκαλούν “βάρβαρους”. Δεν είναι έτσι. Οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους. Η εθνικότητα και η θρησκεία ή ακόμη και η μόρφωση δεν παίζει ρόλο. Αυτό που ήθελαν ήταν να δείξουν αυτό το μωρό και να το παρουσιάσουν ως θύμα αυτής της κατάστασης που επικρατεί εδώ. Όχι εδώ στο λιμάνι. Στην Ευρώπη»

Αυτό το μικροσκοπικό πλάσμα, που είδε για πρώτη φορά τον κόσμο πριν μερικούς μήνες και βρίσκεται σε πλήρη άγνοια όλων όσων συμβαίνουν γύρω του, έγινε για πολλούς το θύμα και για άλλους το σύμβολο της απόγνωσης των προσφύγων που βρίσκονται σε μια ιδιότυπη κατάσταση «εγκλωβισμού» στο λιμάνι του Πειραιά. Όπως βέβαια και εάν το δει κανείς βρέθηκε σε μια θέση που θα έπρεπε ποτέ να βρεθεί...

Η HuffPost Greece, αναζήτησε λοιπόν αυτό το μωρό και την οικογένειά του, θέλοντας να μάθει τι συνέβη αλλά και να τους δώσει τη δυνατότητα να απαντήσουν στις κατηγορίες που εκτοξεύθηκαν σε βάρος του άνδρα που το σήκωσε στον αέρα και όσων τον επικροτούσαν.

Ο εντοπισμός του βρέφους δεν ήταν δύσκολος. Λίγη ώρα μετά το περιστατικό το είδαμε στην αγκαλιά μιας γυναίκας- που δεν μιλούσε αγγλικά αλλά άτομα γύρω της έλεγαν πως ήταν η μητέρα του- η οποία μετείχε ενεργά στις διαμαρτυρίες Αφγανών προσφύγων μπροστά από τον επιβατικό σταθμό της Ε3 στο λιμάνι του Πειραιά. Δεκάδες παιδιά και ενήλικες περιτριγυρισμένοι από φωτογράφους και τηλεοπτικά συνεργεία φώναζαν ρυθμικά «Open the borders» («Ανοίξτε τα σύνορα) ενώ κρατούσαν στα χέρια τους χαρτιά που έγραφαν «Afghanistan is alone. 50 years war» (Το Αφγανιστάν είναι μόνο. 50 χρόνια πόλεμος) και τη φωτογραφία ενός αγοριού με ματωμένα ρούχα από επίθεση Ταλιμπάν- όπως μάθαμε- που είχε σημειωθεί στη χώρα τους.

Όταν η διαμαρτυρία τελείωσε βρήκαμε ξανά το μωράκι στην αγκαλιά μιας συγγενής των γονιών του που από την περιγραφή που κάνει είναι θεία του Της νεαρής Μαχλιέ Ναμπιθάντ. Οι κάμερες και οι φωτογράφοι είχαν απομακρυνθεί και εκείνη νανούριζε το μωρό.

Όπως μας εξήγησε, καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια να μιλήσει στα αγγλικά, το κοριτσάκι που κρατούσε στην αγκαλιά της ήταν περίπου τεσσάρων μηνών και εδώ και περίπου ένα μήνα μαζί με τη μητέρα του και άλλα μέλη της ευρύτερης οικογένειας ζούσε στο λιμάνι του Πειραιά. Το ταξίδι του, όπως και των συγγενών του, ξεκίνησε πριν τρεις μήνες από το Αφγανιστάν. Σε ηλικία μόλις τριών μηνών ήταν ήδη πρόσφυγας. Τώρα, μετά τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας χαρακτηρίζεται με περισσή ευκολία «μετανάστης».

Η πρώτη ερώτηση είναι φυσικά τι έγινε με το μωρό και εάν αυτός ο άνδρας ήθελε πράγματα να το «πετάξει». «Όχι. Όχι. Κανένας δεν ήθελε να το πετάξει. Ο άνδρας που το σήκωσε ήταν θυμωμένος. Όλοι είμαστε. Για αυτά που γίνονται. Τα σύνορα που δεν ανοίγουν. Επειδή δεν υπάρχει καμία ελπίδα για εμάς του Αφγανούς. Μόνο για τους Σύριους και τους Ιρακινούς». Όπως μας εξηγεί «Εμείς γι' αυτά τα παιδιά φύγαμε από το Αφγανιστάν. Για να ζήσουν. Είχαμε μια ελπίδα ότι θα έρθουμε στην Ευρώπη και θα βρούμε κάτι καλύτερο. Γιατί νομίζετε πως θα κάναμε κακό στα παιδιά μας; Τα αγαπάμε όπως και εσείς. Θέλαμε μόνο να σας δείξουμε πως ό,τι κάνουμε είναι για αυτά. Να δείξουμε πως αν όχι εμάς πρέπει να σκεφτείτε αυτά», απαντά αρκετά θυμωμένη, αφού ήταν δύσκολο να της εξηγήσω πως δεν συμμερίζομαι αυτή την άποψη αλλά πως αυτή είναι η εικόνα που «βγήκε προς τα έξω».