Τι κάνει τελικά μια στιγμή… κατάλληλη; Υπάρχει σωστό “timing” κι αν υπάρχει γιατί συμβαίνει σπάνια έως ποτέ;;;
Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα μου γεννώνται μιας που έρχονται στο προσκήνιο συχνά πυκνά στην πορεία των ετών.
Αλήθεια, τι ορίζει την καταλληλότητα μιας στιγμής ή μιας κατάστασης; Γιατί ζώντας σε μια πληθώρα δυσκολιών, να υπάρχει πιθανότητα να πετύχουμε το σωστό «timing»;Γιατί κοιτώντας πάντα μακροπρόθεσμα… χάνουμε πάντα και το πιο ουσιαστικό, το Τώρα…;
Έχοντας ως επίκεντρο τον εαυτό μας και ότι κουβαλάμε μαζί του: προσωπικότητα, ηθική, φιλοδοξία, δικαιοσύνη, ντομπροσύνη ή τα αντίθετα απ’ αυτά, καθημερινά καλούμαστε να διαλέξουμε ένα δρόμο ή να κάνουμε μια επιλογή άλλοτε ασήμαντης κι άλλοτε υψίστης σημασίας.
Για κάποιους ανθρώπους οι ηθικοί φραγμοί λειτουργούν ανασταλτικά σε πολλές αποφάσεις τους… περιμένοντας αυτή τη σωστή στιγμή. Για κάποιους άλλους που μπορούν να αδράξουν τη στιγμή, παραμερίζοντας τους ηθικούς φραγμούς τους, δημιουργούν οι ίδιοι την κατάλληλη στιγμή κι αν όχι, έστω τις κατάλληλες συνθήκες.
Ποιος κοιμάται πιο ήσυχος τα βράδια, αυτός που άδραξε την ευκαιρία κι ας πίστευε πως ήταν λάθος ή αυτός που την άφησε να φύγει γιατί πίστευε πως δεν ήταν η κατάλληλη;
Είναι κάτι αντίστοιχο με το… «τα όρια υπάρχουν για να τα ξεπερνάμε» ή «…για να ξέρουμε μέχρι που είμαστε». Αλήθεια ποιος ορίζει τα όρια στη ζωή μας πέρα από μας τους ίδιους;
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου